Rannvá í Skúgvi - søgn og søga

Í Fagradali stendur ein húsatoft nevnd Rannvátoftir. Tað var henda húsatoft og frásøgnin um Rannvá, ið gav Dagmar Joensen-Næs íblásturin til søguna Rannvá. Men tað hevur uttan iva eisini verið tað ótrúliga vakra umhvørvið í Fagradali, ið hevur givið íblástur. Eitt umhvørvi, ið kann geva øllum, sum vitja hetta stað, eitt minni fyri lívið.

Í 1971 var skaldsøgan Rannvá givin út í bók. Tað var Dagmar Joensen-Næs (1895-1983), sum skrivaði skaldsøguna í 40´unum. Dagmar bygdi søguna á eina frásøgn úr Skúgvi um ungu gentuna, sum kom illa fyri, tá kommandanturin á Skansanum fær gott eyga á henni, eina ferð hon er í Havn. Úrslitið av hesum møti teirra millum er, at Rannvá gerst við barn. Tá í tíðini er deyðarevsing fyri at gerast við barn uttanfyri hjúnalag. Rannvá verður førd í rættin í Havn, har eisini kommandanturin er hjástaddur. Hon vil ikki siga, hvør er pápi at barninum, hóast hon verður spurd fleiri ferðir. Rættarmálið endar við, at hon ikki fær deyðadóm, men í staðin verður dømd at fara í einbýli í einum dali í Skúgvi, nevndur Fagradalur. Her skal hon búgva allar sínar dagar, uttan samband við umheimin. Søgan er nemandi og áhugaverd bæði menniskjaliga og søguliga.

 
Myndin er úr Fagradali í Skúgvi: eitt navn, sum sigur hvat alt snýr seg um, og at hetta stað er eina vitjan verd.